Mijn loopbaan tot nu toe
Laat je inspireren door de loopbaanverhalen van anderen

Nathalie Rens

HR adviseur

‘Jij bent het minst carrièregericht’

Een kennis vertelde mij laatst dat een vriendin tegen haar zei; ‘van mijn vriendinnen ben jij het minst carrièregericht’ waarop een derde persoon antwoordde; ‘dat zeg je toch niet’. Maar die kennis van mij zei dat ze het niet erg vond en het zelfs als een compliment zag. Recent afgestudeerd in antropologie werkt ze nu in een kledingwinkel om rustig te solliciteren naar een baan binnen haar vakgebied. Niet dat kleding haar ook maar iets interesseert overigens. Ze wil straks een leuke baan, niet zozeer een goede baan om zogenoemd carrière te maken. Want wat is dat nou eigenlijk?

Ambitieloos???

Uiteraard is dat voor iedereen anders, carrière maken. In ons gesprek hierover vertelde ik waarom ik nu alweer 9 jaar bij dezelfde werkgever werk. En als ik mezelf hoor zeggen dat ik alweer 9 jaar bij dezelfde werkgever (Matchcare) werk, voel ik me soms wel wat, tja, wat eigenlijk? Ambitie loos? Ik weet niet precies wat voor gevoel dat is maar ik heb me erover heen gezet. Toen ik hier begon waren er mensen die hier toen ‘al’ 9 jaar zaten (en die hier nog steeds werken). En ik weet nog dat ik dacht; dat gaat mij niet gebeuren. Ik ga over een paar jaar weer een andere leuke uitdaging aan. Maar 9 jaar later hoor ik bij die club van mensen die tot het meubilair horen. Weliswaar met andere taken en verantwoordelijkheden want zelfontwikkeling is belangrijk voor me.

De balans

Maar tegen die kennis zei ik wat ik tegen zovelen zeg; dat ik naast de leuke dingen die ik nu doe vooral heel blij ben met de flexibiliteit en zelfstandigheid die mijn baan mij biedt. Niemand die continu in mijn nek loopt te hijgen, geen lijstjes die ik af moet werken waarvan ik in slaap val of een leidinggevende die zeurt dat ik twee minuten over half negen binnen was in plaats van half negen. Ik begin meestal rond dezelfde tijd maar soms wat eerder en soms wat later. Als mijn oudste kind over een paar maanden naar school gaat weet ik dat ik dat hem gewoon naar school kan brengen door mijn werktijden aan te passen. En als één van mijn kinderen ziek is kan ik naar huis of deels (desnoods s ’avonds) thuiswerken. Ik plan mijn eigen werkzaamheden in, stel zelf prioriteiten en heb de mogelijkheid om ondernemend te zijn in mijn vakgebied. Er wordt gelachen op de werkvloer (het Sinterklaas gedicht is berucht), collega’s helpen elkaar en ook als organisatie groeien we in bijvoorbeeld samenwerking. Ja, ik word soms ook gebeld door collega’s op mijn vrije dag of in mijn vakantie en s ‘avonds of in het weekend wil ik nog weleens werken maar dat is de uitwerking van de wisselwerking. En die balans vind ik heel belangrijk, zo niet het belangrijkste. Zeker met een gezin.

Auto’s

Hiervoor werkte ik bij een autobedrijf, zowel importeur als verkoop. Ik werkte in een klein maar leuk team, ik vind auto’s erg leuk (niet de technische kant, gewoon mooi) en er kon veel (studie, salarisgroei). Wat mij tegenstond was de formaliteit, erg hiërarchisch en daardoor niet persoonlijk buiten ons team om. Er waren periodes dan had ik het enorm druk maar vaak was het erg rustig en het was moeilijk om collega’s te ondersteunen, er heerste een soort van hokjescultuur. Ik heb er wel een hele leuke tijd gehad, ruim een jaar, en er een mooie vriendschap aan overgehouden.

Kers op de taart

Daarvoor heb ik bijna 2,5 jaar bij een stichting gewerkt als managementassistent. Super leuk, in een heel innovatieve omgeving (het was een platform voor innovatie met/door ICT) met een heel breed takenpakket en veel verantwoordelijkheden. Hier, in mijn eerste ‘echte’ baan, heb ik veel geleerd over werken algemeen en over mezelf. En als kers op de taart heb ik hier de vader van mijn kinderen ontmoet (zwijmel, zwijmel).

Colleges zijn vreselijk

Ik moest nog 20 worden toen ik aan mijn eerste ‘echte’ baan in Utrecht begon, met nog wat tijdelijke baantjes voorafgaand via een uitzendbureau. Geboren en getogen in Friesland zonder Fries te praten (dat leerde ik op latere leeftijd van klasgenootjes) ben ik na een half jaar gestopt met mijn studie HBO Sociaal Juridische Dienstverlening aan de Hanzehogeschool Groningen. Ik had mijn MBO niveau 4 Directiesecretaresse/managementassistent succesvol afgerond en wou wat anders. Maar het HBO en ik ging niet samen; colleges vond ik vreselijk en daarbij kwam dat de gekozen studie ook geen match was. Ik wou werken en ben mijn toenmalige vriendje naar Hilversum achterna gegaan. En nu, na vakantiebaantjes in de bloemen, thuiszorg, stages bij een detacheringsbureau en tandtechniek laboratorium en genoemde baantjes werk ik alweer 9 jaar voor Matchcare. Ooit begonnen als Officemanager, nu werkzaam als HR Adviseur – mijn leukste functie ooit. Inhoudelijk ontzettend leuk vanwege het contact met mensen (ik ben er wel achter dat puur een beleidsmatige functie niets voor mij is). De veelzijdigheid van het vakgebied waar ik op alle vlakken mee te maken heb draagt ook bij aan het plezier wat ik heb in mijn werk. Maar ook het type organisatie; informeel met de pluspunten die ik al heb genoemd.

‘Waar zie jij jezelf over 5 jaar?’

Tijdens mijn werk heb ik twee studies gevolgd en daarbij kwam elke keer de vraag; ‘waar zie jij jezelf over 5 jaar?’. Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik daar sta wat ik toen heb geantwoord. Misschien heb ik toen wel een heel ambitieus antwoord gegeven, misschien had ik ook wel wat verder willen zijn in mijn werk dan waar ik nu ben. Mijn loopbaan pad hangt samen met mijn persoonlijke omstandigheden en in die omstandigheden ben ik heel tevreden met mijn huidige baan. Er is altijd de drive om meer te willen, beter te zijn en verder te komen. Wat dat betreft ben ik nog steeds heel ambitieus, maar ik ben niet carrièregericht als in de zin van ‘een hele goede baan ambiëren die hoog op de maatschappijladder staat’. Ik wil doen wat ik leuk vind, wat past dan wel aansluit bij mijn levensfase en ik wil niet stilstaan in mijn ontwikkeling. Vooral wil ik met plezier naar mijn werk gaan. Ik ben weleens ongelukkig geweest in mijn werk en ik heb geleerd dat de regie daarin bij mij ligt. Wat kan ik daaraan doen, wat zijn belangrijke waardes in mijn werk en hoe ga ik daar invulling aan geven? Soms met minder genoegen nemen is niet erg als daar een ander, hoger of belangrijker doel aan ten grondslag ligt. En het is maar hoe je ‘minder’ definieert. Relativeren is ook een competentie.

Doen wat ik wil

Kan ik met tevredenheid terugkijken op mijn loopbaan tot nu toe? Ja. Had ik dingen anders willen doen als ik ze over kon doen? Misschien wel. Wil ik over 9 jaar nog steeds bij mijn huidige werkgever werken? Nee. Maar wie weet gebeurt dat wel. Wie zal het zeggen? En ach, ik heb nog zo’n 40 werkbare jaren voor me liggen. Ik kan alles nog doen wat ik wil. Als het maar een leuke baan is.

%s